Fakir bir genç, padişahın kızına aşık olmuş. Bu ümitsiz sevdasını gidip o
beldenin meşhur dervişine anlatarak yardım dilemiş.
Derviş: “Evlâdım, şehrin girişinde tam yol ağzında otur, kim ne derse desin
sadece ‘Allah’ diye cevap ver.” demiş.
Fakir genç, denileni yapmış. Günlerce, aylarca şehrin girişinde başka hiçbir
kelime konuşmadan “Allah” demiş.
Derviş, yiyeceğini, içeceğini her gün getiriyormuş. Zamanla “Allah” diyen genç
halk arasında meşhur olmaya başlamış.
Nihayet bir gün padişah da genci merak etmiş. Dervişten, genç hakkında bilgi
istemiş.
Derviş, gencin devrin büyüklerinden olduğunu söylemiş. Padişah, kalkıp genci
ziyarete gitmiş.
“Kimsin? Derdin ne? Ne istersin?” demiş ise de, genç, padişaha karşı da “Allah”
demekten vazgeçmemiş.
Başka tek kelime konuşmamış. Derviş akşam gencin yanına gelmiş.
“Padişah sana “Kızımı vereyim” diyene kadar, sen ondan sakın ola ki bir istekte
bulunma!” diye tembihte bulunmuş.
Nihayet bir gün padişah gelip: “Ne istiyorsun, istiyorsan seni kızımla
evlendireyim.” deyince, genç, dervişin şaşkın bakışları altında “Yok” demiş.
Artık onu da istemiyorum. Ben başka birisinin hatırı için Allah dedim, Allah
devrin padişahını ayağıma getirip, benim gibi miskin bir gence kendi kızını
teklif ettirdi.
Eğer Onun hatırı için Allah deseydim kim bilir ne olurdu?
Ben bundan böyle Ondan başkasını anmıyor, ondan başkasını istemiyorum.
