Hanbeli mezhebinin kurucusu olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, Bişr-i Hafi hazretlerini çok sever, sohbetini dinleyip büyük haz duyardı.
Bir gün talebeleri;
- Efendim, siz tefsir, hadis ve fıkıhta büyük âlimsiniz. Buna rağmen Bişr-i Hafi hazretlerinin sohbetini dinlersiniz, hikmeti nedir? dediler.
Cevabında;
- Evet, zahiri ilimlerde dediğiniz gibidir. Ama kalb ilmini o benden iyi bilir. Sohbetlerinden istifade ediyorum, buyurdu.

İLİM HİKMET YAYARDI
Bu zât ne zaman, nerede konuşsaydı, ilim ve hikmet kokuları yayılırdı etrafa.
Nihâyet vefat etti.
O gün yakından ve uzaktan öyle çok kalabalık toplandı ki, cenazesini evinden sabah aldılar, akşam geç vakitte ancak varabildiler kabristana.
Kendisini, rüyada görüp;
- Allahü teâlâ size ne muamele etti efendim? dediler.
Cevabında;
- Kıyamete kadar, bana muhabbet besleyen kimseleri, Allahü teâlâ affetti, buyurdu.

ZİKİR NEDİR?
Bir gün de bu zâta;
- Efendim zikir nedir? diye sordular.
Cevabında;
- Zikir, Allahü teâlâyı anmak, yâni hatırlamaktır. Mesela bir iki kişi, bir yerde oturur, Allah’tan ve Peygamberden bahsederlerse, zikretmiş olurlar, buyurdu.
Ve ekledi:
- Bir ilmihal kitabı açıp okumak da zikirdir. Melekler, böyle mec-lisleri bulunca hemen oraya üşüşür, onları sarar, onlar için duâda bulunurlar.