Süfyan-ı Sevri hazretlerine bir gün; - Efendim, Peygamber Efendimiz “aleyhissalâtü vesselâm”, mealen; “Çok et yenen hâneden, Rabbimiz nefret eder” buyurmuş. Burada kastedilen hâneden murat nedir? diye sordular.
Cevabında;
- Bu ev, içinde gıybet yapılan hânedir, buyurdu.
Bir gün de sevdiklerine;
- Kardeşlerim, insanlar bir meydana toplansa ve bir kimse onlara; “Ey insanlar! İçinizde bugün akşama çıkacağını bilen var mı?” diye sorsa, buna doğru cevap verecek kimse çıkar mı? diye sordu.
Dinleyenler;
- Çıkmaz efendim, dediler.
Buyurdu ki:
- Hâl böyle iken, aynı insanlara bu defa; “Peki, içinizde ölüme hazır olan var mı?” diye sorulsa, yine cevap veren çıkmaz. Bu, size garip gelmiyor mu?
ÂH, YER YARILSA DA...
Bir gün de sevdiklerine;
- Kardeşlerim, bir Müslüman, dînimizin her emrine uysa, ama gönlünde “dünya sevgisi” olsa, o kul, mahşer gününde çok mahcup hâle düşer, buyurdu.
- Neden efendim? dediler.
- Çünkü o kimse mahşer ehli arasından çıkarılır. Sonra bir melek, o kimseyi göstererek; “Ey insanlar! Bu, falan oğlu filândır ki, kalbinde dünya sevgisi vardır. Halbuki Hak teâlâ, halkettiği günden beri ona hiç kıymet vermemiş ve sevmemiştir!” diye nida eder.
Ve ilave eder:
- İşte ey ehl-i mahşer, Hak teâlânın sinek kanadı kadar sevmediği dünyayı, bu kişi, bir ömür boyu sevmiş ve kıymet vermiştir.
O kimse, öyle utanır ki, “Âh, yer yarılsa da içine girsem” diye temenni eder.
