Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin bir talebesi hastalanmıştı. Babası, bu zata gelip dua istedi.
Ama dua etmedi mübarek zat.
Adamcağız üzüldü.
“Niçin dua etmiyor?” diye düşünürken;
- Oğluna, Allah rahmet eylesin, buyurdu mübarek zat.
Anlamıştı niçin dua etmediğini.
Üzüntüyle geri döndü.
Eve vardığında oğlu vefat etmişti.

“NE DİYORSAM, ONU YAP!”
Zamanın hükümdarı, Abdullah-ı Deh-levi hazretlerinin bir talebesinin amcasını, hiç suçu yokken yakalatıp hapsetmişti apar topar.
Talebe de Abdullah-ı Dehlevi hazretlerine gelip anlattı meseleyi.
Ve yardım istedi kendisinden.
Büyük veli, o talebeye;
- Madem öyle, git amcanı hapisten çıkar, buyurdu.
Talebe şaşırdı:
- Nasıl çıkarayım hocam? Hapishanenin içi dışı çok sayıda asker ve bekçilerle sarılmış vaziyette.
- Ne diyorsam onu yap evladım. Hapishaneye git ve çıkar amcanı oradan.
Talebe;
- Başüstüne efendim, dedi.
Ve yanına birini alıp gitti hapishaneye.
Elini kolunu sallayarak girdi içeri.
Amcasını alıp çıkardı dışarı.
O kadar bekçi, asker ve o kadar muhafız, girip çıktıklarından haberdar olmadılar.

NAMAZINI KIL!
Bir genç nasihat istemişti bu veliden.
Cevaben;
- Oğlum! Allahü teâlânın beğendiği şeyleri yapmaya bak. Yasak ettiklerinden sakın, buyurdu.
Ve ekledi:
- Emirlerin en mühimi, beş vakit namaz’dır ki, kılmamak çok büyük günahtır...