Dilin tehlikesi büyüktür. Onun tehlikesinden kurtuluş ancak susmakla mümkündür. Bunun için dinimiz susmayı övmüş ve müntesiblerini susmaya teşvik etmiştir.
Abdullah bin Süfyan, babasından şöyle rivayet eder:
“Ben Hazreti Peygambere ‘Ey Allahın Resûlü! Bana İslâmdan öyle bir şey öğret ki bundan sonra artık hiç kimseden İslâm hakkında bir şey sormaya muhtaç olmayayım!’ diye sorduğumda, Hazreti Peygamber cevap olarak şöyle buyurdu: (Allaha iman ettim de, sonra dosdoğru ol!) Ben sormaya devam ettim: ‘Hangi şeyden sakınayım ya Resûlallah?’ O da eliyle dilini işaret etti.”
Ukbe bin Âmir der ki: “Ey Allahın Resûlü! Kurtuluş nedir?” dedim, Hazreti Peygamber cevap olarak şöyle dedi: “Dilini koru! Evinden çıkma! Günahın için ağla!”
Sehl bin Sa’d es-Sa’dî, Resulullahın şöyle dediğini rivayet eder: “Kim diline ve tenâsül organına kefîl olur, haramda kullanmayacağına dair Allah’a söz verirse, ben de onun için cennete kefîl olurum.”
Yine şöyle buyurmuştur: “Kim, Kabkabı’nın, Zabzabı’nın ve Laklakı’nın şerrinden korunmuşsa, o kimse bütün şerden korunmuş demektir.”
Kabkab mide, zabzab tenâsül uzvu, laklak ise dil demektir. İşte bu üç şey insanların ekserisini helâk etmektedir.
Büyük velîlerden Ma’rûf-ı Kerhî buyurdu ki: “Kulun mâlâyanî boş ve faydasız konuşması, Allahü teâlânın onu zelil ve yalnız bırakmasının alâmetidir.”
Hadîs-i şerîfte buyuruldu ki: “Ya hayır söyle veya sus. Susan kurtulur.” Yâni sükût eden kimse, dünyâda düşmanlarından, âhirette ise ateşten kurtulur.
Eshâb-ı kirâmdan Ukbe bin Âmir buyurdu ki: “Resûlullah efendimize; ‘Dünyâ ve âhirette kurtuluş ne ile olur?’ diye suâl ettim. Resûlullah efendimiz; (Dilini muhâfaza eyle. Günahlarını hatırlayıp, ağla. Kurtuluş bunlarla olur) buyurdular.”